Ortadoğu'da Meksika Açmazı (19)

Türkiye’de siyasi duruşunu DEM ile eşleştiren Kürt kitlenin Suriye’yle birleşmeye vereceği tepki doğrudan üst yönetimlerin alacağı kararlara bağlı. Öcalan ve DEM’in birleşmeye yönelik atacağı müspet bir adım tabanda büyük oranda makes bulur. Fazladan Suriye’deki Kürtler de bu karara biat ederler. Türkiye’de yaklaşık %8 bir tabanı bulunan DEM, şayet “evet” oyu tarafında karar alırsa, “evet”çi sayısı en az %6-7 oranında artar.

Türkiye’de birleşmeye en çok direnç gösterecek insanlar İyi Parti, Zafer Partisi ve CHP’ye psikolojik aidiyet besleyenler. İyi Parti ve Zafer Partisi’nin tabanını ikna etmek bir hayli meşakkatli. CHP tabanının yarısı da benzer reflekslere sahip. Ancak CHP üst yönetimi bu konuda kararlı bir duruş ve sahiplenme gösterirse tabanının diğer yarısı mevzuyu sahiplenir. Bu da (%15) yeterli olamayabileceğinden DEM tabanından gelecek oylara her türlü ihtiyaç duyulacaktır. Önceki bölümde Suriye’yle entegrasyon sürecinde CHP’ye önemli roller düşecek derken bahsettiğim hususlardan birisi buydu.

Cumhuriyet’in kurulduğu andan itibaren Türkiye’deki devlet politikası ve eğitim sistemi doğu ve güneye (İslam Coğrafyası) antipati ve kuzey ve batıya (Avrupa) sempati pompalayarak yüzlerce yıllık değer kodlarımızın insicamına suikastte bulunmuş olduğundan ve halkımızın en az yarısında (gençlerimizin çoğunda), bu propoganda karşılık bulduğundan Suriye ile birleşme fikri itici ve hatta gerileme olarak algılanıyor. Bunu tersine çevirmek çok kolay değil. Diğer yandan -hakkını verelim- aynı yapının Türk tarihindeki haşmetli yıllarla ilgili müspet anlatılarla güçlü ve büyük devlet olma özlemini mütemadiyen beslemesi sebebiyle, milletimizin zihni arka planında Neo-Osmanlı hayali canlılığını hala koruyor. Batı endeksli yaşam tarzına sahip insanlarımız birçoğunda dahi belli oranda böylesi bir fikre sıcak bakıldığını söyleyebilirim. Mevcut kompleksleri aşarken kullanılabilecek en önemli silah da sanırım yıllarca biriktirilmiş bu hamaset olacak. Ne kadar güçlü algı yüklemesi yapılırsa yapılsın Türkiye - Suriye birleşmesine ikna edilemesi hayli güç % 30-35’lik bir kitle var. Bu da şu anlama gelir; Referandumu riske etmemek için çok planlı ve topyekün bir çalışma yapılması lazım.

Aslında bu işi daha kolay sonuçlandırmanın bir yolu daha var; CHP iktidarı veya CHP’li bir cumhurbaşkanı. İsrail’i devlet olarak tanıma işini nasıl muhafazakar Menderes’e, Apo’yu takdis etme vazifesini nasıl milliyetçi Bahçeli’ye gördürdüysen, dindar ve fakir Suriye’yle birleşme fikrini varlıklı ve seküler kitleye benimsetme görevini de CHP’ye verirsin. Hazır CHP bu kadar hızını almışken, ara dönem olarak bir CHP iktidarını engellemezsin. Ayrıca bu inkıta sayesinde yavaş yavaş hanedan hazırlığı yapan Erdoğan ailesinin önünü de kesmiş olursun. Bu da devlet elitlerimizin başka bir görevi. Yıllarca ensemizde boza pişirip “Cumhuriyet” naraları attınız; şimdi monarşiye doğru hızla yol alan bu ülkeye sahip çıkmak da öncelikle sizin boynunuzun borcu olmalı. Evet, “boynunuzun borcu”. Anladınız siz onu. Milletimizin iradesini hiçe sayan her kim olursa olsun önünü kesmek gerekiyor. Diyelim ki milletimiz hanedana tav oldu ve öyle yönetilmek istedi, ona da müdahale edilmemesi gerekiyor, bir şartla; her 5 senede bir sandıkta icazet alacaklarsa. Özetle, devletimizin üzerine, her ne pahasına olursa olsun tarafsız, hakkaniyetli, adil bir seçim ortamı sağlaması farz. Seçimlerin öncesinde halkın iradesine ket vuracak manevralara veya seçimler sonrasında güç sahiplerinin istemediği sonuçlar zuhur ettiğinde operasyon çekmesine zinhar izin verilmemeli.

Referandumda “evet” sonucu alabilmek için bir başka manevra da şu şekilde hayata geçirilebilir; Öcalan ve DEM yetkilileri, artı Suriye’den SDG topyekün bir şekilde birleşmeye karşı çıkarlar. O zaman seküler milliyetçi kitle ters psikolojik manyelle Suriye’yle birleşme fikrine ısınabilir.

Türkiye devleti Suriye’yle birleşmeye karar verirse, ne yapar ne eder referandumdan “evet” çıkarır diye düşünüyorum. Ama bu seçeneğe sıcak bakar mı ondan çok emin değilim.

Farkındaysanız Türkiye’deki sosyolojik analizi parti tabanları üzerinden yaptım. Oysa Suriye’de daha çok dini ve etnik bazlı bir analize yeltendim. Çünkü Suriye’de çok partili demokratik bir sürece geçilmediğinden din ve etnisite hangi siyasi hareketlerde nasıl karşılık bulur, bunu kestiremiyoruz. Türkiye’deki partilerin oy oranından çok rahat şekilde milletimizin bir olaya göstereceği reaksiyonu %80 oranında öngörebiliyoruz. Şuurlu ve önünü arkasını hesap ederek oy veren %20’lik bir kitlemiz var, çok şükür. Sağduyusu yüksek bu kitle, oluşturulacak algı ortamından etkilenmeden karar alabiliyor.

Gelelim yapısal sorunlara. Referandum sonuçları, her iki ülkenin referandum öncesi alacağı bazı pozisyonlarla doğrudan alakalı. En önemli sorunumuz dil. Minör grupları bir kenara koysak bile Araplar ve Kürtlerin anadil beklentilerine güçlü bir cevap vermek gerekiyor. Türkçe’nin resmi dil olarak kalmasıyla ilgili bir sorgulama dahi yapılamaz. Ama Arapça ve Kürtçe de asla yasaklanamaz. Sonuçta eğitim, kültür ve bürokraside resmi dili, yani Türkçe’yi kullanmak zorundasınız. Bunu yapmazsanız doğal kırılma ve parçalanmalara kapı aralamış olursunuz. Şam’daki Arapça’nın pozisyonuyla Diyarbakır’daki Kürtçe’nin ağırlığı aynı değil. Diyarbakır’da süreç içerisinde hemen herkes Türkçe öğrendi. Hatta yeni nesil Kürt gençlerinin bir kısmı Kürtçe bilmiyor, bilenler de kendi aralarında konuşurken büyük oranda Türkçe’yi tercih ediyor. Şam’da herkes Arapça konuşuyor ve Türkçe bilen sayısı çok az. Türkiye’deki mültecilikleri sırasında Türkçe öğrenenlerin sayısı sadre şifa olacak cinsten değil.

Şam’da, Humus’da, Lazkiye’de Arapça’yla ilgili özel imtiyazlar verirseniz, aynısını Diyarbakır, Ağrı, Van Kürtçe için talep edecektir. Bu da uzun vadede ülkenin parçalanmasına giden yolu açar. O halde elimizde tek seçenek kalır; Diyarbakır’a uygulanan tarifeyi Şam’a da uygulamak. Pekala TC’nin kurulduğu günden beri Kürt şehirlere uyguladığı tarifeyi bu vakitten sonra Arap şehirlere uygulamak mümkün müdür? Zor soru.

Öncelikle TC’nin zamanında Kürtlere yaptığı zorbalıkları ve asimilasyon politikalarını şimdilerde uygulayamazsınız. Hem dünya, hem de Türkiye siyasi anlayış, özgürlükler ve toplumsal algılar temelinde çok değişti. Eski yöntemlerle yeni sosyolojiye ayar vermeye kalkışırsanız sonuç hüsran olabilir. Daha önce belirttiğim gibi bu süreçten ya güçlü bir kazanımla çıkarsınız, ya da geri dönülmez büyük kayıplarla. Burada mantıklı ve uzun soluklu çözümler üretmek zorundasınız.

İki ülke arasındaki refah seviyesi farkı olası bir birleşmede nasıl bir arıza çıkarır? Suriye, iç savaş çıkmadan önce bile Türkiye’den kırk yıl gerideydi. 14 yıllık savaş sırasında bir kırk yıl daha geriye gitti. Ülkenin bayındırlığı, ekonomik gücü veya teknolojik alt yapısı için cari olan geri kalmışlığı, eğitim, kültür ve toplumsal olgunluk gibi alanlarda iddia etmek çok cahilce bir yaklaşım olur. Yani, kabaca daha çok ekonomik ve maddi alanlarda dramatik farklardan bahsedebiliriz. Bu türden farklar çok hızlı bir şekilde kapatılabilir. Güçlü ve müreffeh olan tarafın (Türkiye) nüfusça daha kalabalık olması işi iyice kolaylaştırır. Batı ve Doğu Almanya’nın birleşmesi sırasında ekonomik refah farkı çok hızlı bir şekilde kapanmıştı, üstelik ağırlıklı ortalamada buluşulmamış, zayıf olan taraf güçlü tarafa yetişmişti. Normalde iki ülke arasındaki refah farkı üstesinden en kolay gelinecek problem. Devlet de bunu rahatça yönetebilir. Ancak zengin olan tarafın halkında, yani Türkiye vatandaşları arasında “bizim paramızı Suriyelilere yedirecekler” şaiyası hızla revaç bulabilir. Halihazırda bile Suriyeliler yüzünden fakirleştiklerini düşünen insan sayısı oldukça fazla. Yani devletimizin buradaki esas işi, finansal enstrümanlardan çok toplumsal algı baronlarıyla olacak.

ÖNCEKİ 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 SONRAKİ

Devam edecek…

İlginizi çekebilecek diğer yazılar:

• Sosyal Bilimler Tasnifi

• Muharrik Muterifler

• Çayna, Çayna